Uppgjör eftir EM í Birmingham

Á þessu ári hef ég klárað tvo áfanga sem ég vildi klára áður en ég myndi leggja skónna á hilluna; sem eru annars vegar að hlaupa undir 29 mín fyrir 10km á götu og hins vegar að keppa á Evrópumeistaramótinu í Frjálsum utanhúss. Árið 2018 var ég 4 sekúndum frá því að ná lágmarki inn á EM í 3000m hindrunarhlaupi og árið 2022 var ég með lágmark inn á mótið í maraþoni en gat ekki keppt vegna veikinda, en ég fékk Covid nokkrum vikum fyrir keppnisdag. Það var því ljúft að vera loksins búinn að keppa EM í frjálsum utanhúss.

Því miður fór hlaupið alls ekki eins og ég hafði fyrirfram séð, en það er alls ekki sjálfgefið að eiga góðann dag á stórmóti eða geta skilað sínu besta, en með góðu plani bæði æfingalega séð og keppnislega séð, getur maður aukið möguleikanna sína töluvert. Það sem fór úrskeiðis hjá mér er að það sat enn þreyta í kerfinu og löppunum eftir háfjallabúðirnar í Frakklandi sem ég hafði verið í tveimur vikum fyrir keppnisdag og ég hafði einfaldlega ekki gefið líkamanum mínum nægann tíma til að vinna út úr álaginu sem var á honum allann Júlí mánuð. Loftháðslega séð er ég sterkari en nokkru sinni fyrr miðað við þær tölur sem ég sé á úrinu og púlsinum á meðan æfingum stendur, en það sem ég vissi ekki af var að það var enn þreyta í vöðvunum sem gerði það að verkum að allir hæðametrarnir og beygjurnar sem við þurftum að eiga við í hlaupinu, brutu mig niður mun hraðar en ég átti von á. Allt benti til þess æfingalega séð að ég var klár og þegar byssan hvellur í svona keppnis aðstæðum, þá hefur það aldrei verið minn keppnisstíll að hlaupa alveg öruggur fyrsta helming hlaupsins. Ég hef alltaf reynt að hlaupa með hjartanu en ekki heilanum á stóra sviðinu til þess að eiga séns á því að eiga frábærann dag, en ekki bara góðann. Ég hljóp fyrstu 10km hlaupsins á 31:30 og mér leið strax eins og að við vorum að fara of hratt, en þegar ég leit í kringum mig var ég ekki vera umkringdur hlaupurum sem voru með betri persónuleg met eða árangra en ég, þannig mér fannst eins og ég væri á réttum hóp miðað við getu. Ég vonaðist eftir því að þetta væru bara taugar og að mér myndi byrja að líða betur eftir að liði á hlaupið. Eftir 15km byrjaði ég að finna fyrir þreytu í löppunum, sérstaklega í hverju klifri upp brekkur og ég byrjaði að hugsa með mér hvernig ég myndi fara að því að hlaupa aðra 27km eða 5 hringi í þessari braut á þessum hraða. Ég hljóp í gegnum hálfmaraþon á 1:07:39, sem er 2:15:18 tempó fyrir alla vegalengdina og ég byrjaði að verða bjartsýnni þar sem mér leið alveg eins og ég gerði á fyrri hringnum og ég var einnig í góðri grúppu sem ég var ekki í neinum erfiðleikum með að fylgja. Eftir 25km hugsaði ég með sjálfum mér að ég ætti bara 3 hringi eftir og að ég myndi eiga ágætann dag eftir allt saman. Á drykkjarstöðinni sem var á 28km púnktinum þá bætir einn í hópnum okkar hressilega í og hópurinn brýst upp. Ég fann strax að lappirnar voru ekki að svara hraðabreytingunni og ég varð skyndilega orðinn einn að reyna brúa bilið til næsta manns, sem er erfið staða að lenda í með 14km eftir af hlaupinu. Þaðan í frá varð hlaupið bara að þessari innri baráttu sem maður á við sjálfann sig þegar maður lendir í erfiðleikum í keppnishlaupi og það tók gjörsamlega allt sem ég átti að klára restina af kúrsinum. Mér datt oft í hug að hætta keppni, en ég vill ekki enda ferilinn með það á samviskunni að hafa hætt keppni þegar ég keppti fyrir íslandshönd. Ég hljóp síðustu 10km maraþonsins á 36:54, sem er alveg gríðarlega hægt miðað við getu og er hraði sem ég get hlaupið á zone 2 án þess að blása úr nös undir venjulegum kringumstæðum. En þessi kúrs, með sína 550 hæðametra og endalausar beygjur sýndi enga miskunn. Ég kláraði hlaupið á 2:22:07 í 45. sæti, sem er mjög langt frá væntingum og frá því sem ég veit að ég get. Ég hugga mig við það að ég fór inn í hlaupið ‘rankaður’ í 49. sæti og þrátt fyrir allt mótlæti gat ég samt skilað betri árangri en áætlað var á undann nokkrum hlaupurum sem eiga 2:08 sem persónulegt met yfir vegalengdina, en það eru mín verðlaun fyrir það hafa harkað að endalínunni í staðinn fyrir að gefast upp þegar mér leið sem verst. Lokatíminn minn er aðeins 20 sekúndum hraðari en sigurvegari kvenna hlaupsins Alisia Vaino, sem sýnir bara hversu frábær hlaupari hún er og hversu góðann dag hún átti, en samt sem áður eru þetta tvö gjör ólík hlaup þar sem annar aðili er að bæta mótsmet kvenna um sirka 3 mínútur með 5 mínútur á næstu konu, en hinn aðilinn er að gera allt sem hann getur til þess að skila sér í mark á erfiðum degi. Allir hlauparar hafa upplifað annaðhvort á sinn hátt á einhverjum tíma, en góðir og slæmir dagar eru einfaldlega partur af íþróttinni. Burt séð frá því þá áttum við íslendingar einstaklega gott mót á EM í frjálsum þetta árið og ég vildi innilega bæta við þann góða árangur sem náðist á mótinu, en því miður fór það ekki svo. Það var sérstaklega ánægjulegt að sjá Baldvin Magnússon koma í mark í 13. sæti í 10,000m hlaupinu eftir að hafa séð hann hafa áhyggjur af verki í hægri kálfa rétt fyrir keppni, en hann heldur betur harkaði það af sér og bætti íslandsmetið mitt í 10,000m á braut um 11 sekúndur, en það var löngu kominn tími á það met yrði bætt. Fréttamiðlar töluðu um að þetta hafði verið stórbæting um 30 sekúndur á metinu, en ég veit ekki hvaðan þeir fá þær tölur, en það skiptir kannski ekki máli. Þegar öllu er á botninum hvolft, þá lít ég á þetta mót sem dýrmæta reynslu á stórmóti og einnig sem þjálfari. Ég hef áður talað um áhættuna sem fylgir því að fara í hæð til þess að æfa, en það getur oft verið erfitt að meta hversu mikið æfingálag er á manni á meðan maður er að æfa í hæð þar sem að líkaminn svarar öðruvísi í súrefnissnauðu umhverfi. Bæði endurheimt tekur lengri tíma og líkaminn myndar meiri mjólkursýru við mun minna álag en hann gerir á sjávarmáli. Það sem ég gerði vitlaust í undirbúningnum fyrir EM var að fara í háfjallabúðir alltof stuttu fyrir keppni og gaf líkamanum mínum ekki næga hvíld eftir á til þess að vinna úr þreytunni sem safnaðist upp þarna í þær þrjár vikur sem ég var í Frakklandi. Hefði ég átt eina til tvær vikur á sjávarmáli í viðbót eftir búðirnar í Font Romeu, þá hefði ég að öllum líkindum og að mínu mati verið ferskari í Birmingham og ekki brotnað niður jafn snemma og jafn mikið í seinni helming hlaupsins. Þetta var í fyrsta skipti sem ég fer í hæð í þrjú ár og eftiráhyggja segir mér að ég hefði átt að sleppa því. Þetta var óþarfa áhætta þar sem ég var búinn að vera hlaupa vel í allt ár og það var enginn ástæða til þess að bæta inn háfjallabúðunum svona stuttu fyrir keppni. Ég setti of mikið álag á líkamann of nálægt keppninni og mætti því á startlínuna ekki nógu recoveraður til þess að sýna formið sem ég hef byggt upp síðastliðið ár. Það jákvæða er að þetta grunnform sem ég unnið mér inn yfir árið er eitthvað sem ég get haldið áfram að byggja ofan á og ég fer með það inn í næsta keppnistímabil sem hefst í Nóvember í Haust. Þó svo að EM í Birmingham hafi ekki farið eins og ég ætlaðist eftir, er markmiðið fyrir næsta ár að öðlast þáttökurétt í maraþoni á HM í frjálsum í Beijing í Kína en ég mun þurfa að bæta bæði persónulegu metin í mín í hálfu og heilu til þess að eiga séns á því. Að mínu mati er það algjörlega raunhæft markmið sem er spennandi að vita og veitir manni drifkraft inn í næsta undirbúningstímabil.