EM í Birmingham 2026 (undirbúningur)

Fimmtudeginum eftir Kaupmannahafnarmaraþonið, þar sem ég hljóp 2:15:30, vissi ég að ég væri mjög líklega kominn inn á EM, sem var aðal markmið ársins 2026. Þessi maraþon tími ásamt hálfmaraþon tímanum sem ég hljóp í Ghent í Belgíu í byrjun Mars, kom mér upp í 49. sæti af 60 á 'Road to Birmingham' listanum sem er gefinn út vikulega til að athuga stöðu hvers íþróttamanns í hverri grein sem er inni á EM. Ég vissi að þar sem að Kaupmannahafnarmaraþonið er í Maí, að enginn myndi að öllum líkindum bætast við listann, þar sem það eru engin stórborgarmaraþon á Sumrin eða sérstaklega hröð hálfmaraþon, því myndi listinn lítið breytast á komandi mánuðum. Ég planaði því restina af Sumrinu með það í huga að ég væri að fara standa á startlínunni í Birmingham í Ágúst.

Tímabilið gekk að mestu leyti eins vel og ég hafði vonast eftir (Með PB í 10km á götu á 28:57 í brekkóttu hlaupi í Schoorl, Hollandi - þriðja besta tímann minn í hálfu; 1:03:09 og næstbesta tímann minn í heilu; 2:15:30), en ég var frekar þreyttur bæði líkamlega og andlega í smá tíma. Hlaupið í Hannover, þar sem ég hljóp 30km á 2:11 maraþon tempói og hætti svo vegna magakrampa, hafði tekið sinn toll á mér bæði líkamlega og andlega. Hlaupið í Kaupmannahöfn kláraði svo tankinn alveg. Ég vissi að besta leiðin fyrir mig að vera sem best undirbúinn í Birmingham, væri að keppa ekkert í Sumar á frjálsíþróttabrautinni eða götunni, heldur frekar að huga að hvíld og æfa fremur rólega í einn og hálfann mánuð til þess að leyfa líkamanum að ná sér áður en lengra var haldi. Eftir hvíldina myndi svo taka við stuttur maraþon undirbúningur sem myndi byrja í enda Júní. Það eru líklega margir sem hefðu hafið undirbúninginn mun fyrr með það í huga að stórmót sé handan við hornið og þess vegna þyrfti maður að vera eins vel undirbúinn og mögulegt er, en mér fannst það vera akkúrat andstæðan við það sem ég þurfti persónulega. Ég vildi gefa mér góða hvíld eftir langt tímabil sem náði frá Janúar til Maí mánaðar og það hefur vonandi verið rétta ákvörðunin. Þegar maður er þegar búinn að taka einn maraþonundirbúning á árinu, þá þarf maður ekki að mínu mati að ná inn fullum undirbúningi fyrir næsta ef það eru bara 3 mánuðir á milli. Það sem var erfiðast andlega var að í hvíldinni fékk ég þær fréttir að íslandsmetið sem ég hélt að ég hafði sett í Mars í hálfmaraþoni, sem var 1:02:30, var endurkvarðað að 1:03:09, eftir að brautin var endurmæld vegna deila um það að hún hafi verið of stutt. Það var skellur að heyra, því þegar maður finnst eins og maður sé að komast á nýjar hæðir hvað varðar frammistöður, þá er mikill drifkraftur og spenningur í manni sem auðveldar bæði æfingar og agann sem þess krefst þegar maður er á þessu stigi. En ég reyndi bara að minna mig á það að ég hef náð mjög miklum framförum frá því í fyrra og þyrfti bara að halda áfram að gera það sem ég hef verið að gera æfingalega séð, þá koma bætingar fyrr eða síðar.

Ég fór í byrjun Júlí til Font Romeu í Frakklandi, sem er þorp í Pyrenees fjöllunum og situr í u.þ.b 1800m hæð, til þess að sækja eins mikið form og ég gat fyrir Birmingham. Það hjálpar alltaf að æfa í nýju umhverfi til að brjóta upp rútínuna og einnig að æfa með vinum. Ég var í húsi með Tom Hendrikse og Dominic Bersee, sem eru báðir Hollendingar og hafa hlaupið maraþonið á 2:11 og 2:16, þannig þeirra maraþon geta er svipuð minni og þess vegna kjörið fyrir okkur að geta tekið gæðaæfingar og langatúra saman. Fyrstu 5 dagarnir þarna í fjöllunum voru erfiðir, það er ekki mikið af flötum hlaupaleiðum og vegna hæðarinnar og met hitastigs var hjartslátturinn oft hærri á hlaupatúrum en hann á að vera. Eftir að ég fór að aðlagast hæðinni, þá fór allt að vera auðveldara, bæði gæðaæfingar og hlaupatúrarnir. Það sem var skemmmtilegast voru löngu túrarnir á Sunnudagsmorgnum þar sem við hittumst stór hópur klukkann hálf tíu til að hlaupa í tvo til tvo og hálfa tíma. Sumir fóru styttra en aðrir lengra, en við byrjuðum hlaupatúrinn oft sirka tuttugu manns frá mismunandi löndum. Ég kláraði yfirleitt með Martin Olesen frá Danmörku, sem er einnig að æfa fyrir maraþonið á EM í Birmingham, en lengsti túrinn okkar saman var 38km í heildina sem tók sirka tvo og hálfann tíma. Mér fannst Font Romeu gríðarlega fallegur staður með mikið upp á að bjóða fyrir hlaupara og fór heim mun sterkari en þegar ég kom. Stærsta æfingavikan mín í Font Romeu var 165 kílómetrar í heildina, sem ásamt öllum hæðametrunum var ansi vel af sér vikið. Ég hljóp sirka 160km á viku alla dvölina, en fyrir maraþonhlaupara á þessu stigi er það samt frekar lítið miðað við hvað aðrir gera, en fyrir mig persónulega vill ég frekar klára vikuna líðandi þannig að ég gat gert aðeins meira, heldur en að vera taka óþarfa áhættur.

Eftir að ég kom heim til Amersfoort í Hollandi hefur lokaundirbúningurinn gengið mjög vel. Allar gæðaæfingar hafa gengið upp og þó svo að það sé oft 30 gráður og sól þá er hjartslátturinn minn alltaf lár og mér finnst eins og ég sé klár í slaginn. Ég hef að mínu mati gert allt rétt í undirbúningnum og er að koma með mitt besta form til Birmingham, þó svo að ég hef ekkert keppt síðan í Maí til þess að staðfesta það, þá veit maður þegar hlutirnir eru að smella. Ég hef ákveðið að taka bara inn 80g af kolvetnum yfir maraþonið til þess að koma í veg fyrir að fá magakrampa í enda hlaupsins eins og hefur gerst í síðustu tveimur skiptum, en ég hef höndlað það magn af kolvetnum mjög vel á löngu túrunum í aðdragandanum. Síðast þegar ég keppti í Birmingham setti ég íslandsmet í 10,000m á braut (28:36,81) árið 2021, sem stendur enn þann dag í dag og ég vona innilega að ég get skilað svipaðri frammistöðu núna á Sunnudaginn næsta.